Na een onrustige nacht en toch wel een beetje zenuwachtig voor de reis, vertrekt Cas rond 05.30 uur in de morgen naar het huis van Danny. Als Cas aankomt, staat Danny al in de startblokken om snel te vertrekken naar Schiphol.

De autorit lijkt voorspoedig te verlopen, maar bij Arnhem staat het file-alarm aan. Na 40 minuten vertraging kunnen wij de rit voortzetten. Rond 07.30 uur zoeken we met de auto een parkeerplekje en melden ons daarna bij de incheckbalie.

Ons kennende, zitten wij gelijk na het inchecken aan een goed ontbijt om vervolgens op ons gemak het vliegtuig te nemen richting Frankfurt. Klokslag 10:00 uur vliegen wij in een uurtje “ nach Frankfurt”.

In alle drukte beseffen wij dat het vliegveld van Frankfurt groot is en dat de Duitsers deze Nederlanders wel eens willen laten lopen voor hun geld. De gate voor de vlucht naar Ethiopië is aan de andere kant van het vliegveld. Uiteraard moeten wij dit compenseren door nog een hapje en een drankje te nuttigen terwijl wij onze verwachtingen van Ethiopië doornemen.

Rond 12.30 uur stappen wij het vliegtuig in, op weg naar Ethiopië “Addis Abeba”. Om 20.00 uur Nederlandse tijd (met Ethiopië is er een uur tijdsverschil) komen we aan. De vlucht heeft 7 uur geduurd. In het vliegtuig is het erg druk, wij denken dan ook slim te zijn en even te wachten tot de drukte voorbij is. Echter aangekomen in de luchthaven staan wij achteraan in een lange rij voor het visum-kantoor. Terwijl wij rustig blijven wachten worden we verrast door de aparte geur die je hier verwelkomt. Na anderhalf uur hebben wij dan eindelijk onze visum en bagage in handen en kunnen we Mulugeta van sportlinking de hand schudden.

Mulugeta stelt voor om twee andere Nederlandse gasten op te halen. Zij zitten in een kroegje waar Mulugeta vaker komt. Aangekomen bij het kroegje, zitten Bas Schutte van Respo International en Nico van Hogeschool Windesheim op ons te wachten. In het kleine kroegje is het erg druk met typische luide muziek. Hierdoor maak je gelijk kennis met de mensen en hun cultuur. Het kroegje is niet groter dan 3 bij 5 meter met een barretje in de hoek en banken rondom tegen de muur. We worden hartelijk onthaald door de mensen en krijgen al snel ons eerste biertje. Rond 01.00 uur gaan we op zoek naar ons bed in het Guest House van House of Sports.

Het leven gaat hier dag en nacht door voor zowel mens als dier. We kunnen er niet rustig van slapen. Aan die aparte geur, die als een soort wolk om ons heen blijft hangen, beginnen we te wennen.

Om 09.30 uur stappen wij de auto in om naar het kantoor van House of Sports te gaan. De rit van 20 minuten is voor ons erg indrukwekkend. Het is enorm druk, overal waar je kijkt staan gebouwen, krotten, golfplaten, dieren,mensen…… en nog meer mensen. Het verkeer is een grote (on)gecontroleerde chaos voor Nederlandse begrippen. Hun motto: geen paniek, het is maar chaos.

De House of Sports is een onderdeel van Respo International. Zij begeleiden en controleren voor Kiryoku het judoproject in Addis Abeba. Aangekomen bij de locatie van House of Sports krijgen wij een korte rondleiding. We maken kennis met mensen die voor House of Sports werken. Om 10.00 uur hebben wij een overleg met Dawit, Demelash en Bas. Dawit geeft een presentatie over de werkzaamheden en toekomstplannen van de House of Sports. Aansluitend wordt het programma voor de komende 4 dagen en de voortgang van het judoproject besproken. Tijdens het gesprek worden we omgeven door een heerlijke geur van koffie. Heel bijzonder is de typische Ethiopische koffie ceremonie, waarbij de bonen worden gebrand en verkoold tot poeder. Waarna de koffie wordt gezet en een lekkere sterke kop koffie wordt ingeschonken. Bij de koffie wordt popcorn geserveerd. Dit alles wordt plechtig geserveerd op een soort gras. Het symboliseert de vruchtbaarheid van ons gesprek.

In de middag, na de rondleiding en het overleg, zijn wij om 12.30 uur gaan lunchen in een hotel waar een mooi uitzicht is over een deel van Addis Abeba.

Na de lunch is er een gesprek gepland met de voorzitter van Addis Abeba Sport Commision Office. Dit is de voorzitter van alle sportbonden in Addis Abeba vergelijkbaar met het Nederlandse NOC&NSF. Nadat wij ons hebben voorgesteld komt het judoproject ter sprake. De voorzitter is erg enthousiast en hij zal ons alle steun geven die wij wensen.

Na het gesprek met de voorzitter hebben we een afspraak met Integrated Martial Arts Federation. Omdat de vechtsporten klein zijn in Ethiopië, vallen deze allemaal onder deze Federation, waaronder de judo bond. Ook hier worden wij voorgesteld en vertellen we onze doelen. En ook hier worden we met enthousiasme ontvangen en wordt alle medewerking toegezegd.

Met weinig praatcellen meer over, gaan we eindelijk op veldbezoek. De eerste dojo die wij bezoeken is onder leiding van Mr. Desta Dola in de wijk Gulele. Niet onbelangrijk is onze chauffeur Simmie voor ons. Hij rijdt ons naar alle bezoeken en vertelt zo nu en dan over de plaatselijke cultuur. We treffen in een achterstandswijk een oud schoolgebouw aan. We voelen spanning opkomen, want dit is onze eerste fysieke kennismaking met het project.

Aangekomen in de zaal treffen we een groep aan van ongeveer 25 kinderen die fanatiek aan het stoeien zijn. We krijgen alle twee een brok in de keel bij de eerste aanblikken van de les. “Potverdorie die kinderen hebben niet eens een judomat” denken wij. Er wordt geworpen op de tegelvloer. Dat wisten wij niet. Enigszins gegeneerd kijken wij verder tijdens de les. Ik denk dat iedereen het met ons eens zal zijn, de eerst volgende prioriteit is….. een judomat!

Onder leiding van de leraar Desta laten de kinderen ons zien wat ze de afgelopen 2 maanden hebben geleerd. Het is duidelijk te zien dat de kinderen 6 uur per week trainen. Ze hebben een redelijk zichtbaar niveau. Duidelijk merkbaar is, dat de methodieken en de volgorde van aanleren, nog niet door de leraar beheerst worden.

Vol van alle emotie worden we door Simmie meegenomen en gaan we op bezoek bij de tweede leslocatie die we hebben opgestart. We gaan naar Mr. Dawit Teferra. Hij geeft les in de wijk Arada. Wederom een wijk met krotten. In een voormalig gevangenisgebouw is een dojo gevestigd. Hier wordt ook karate onderwezen door Dawit. De judovloer bestaat hier uit een zeil, zonder ondervloer, op beton. De kinderen zijn fanatiek en hebben een redelijk niveau.

Inmiddels is het al bijna 19.00 uur en is het donker in Addis. De stad ligt dicht bij de Evenaar en de zon gaat er vroeg onder. We worden weggebracht naar het restaurant om een hapje te eten met Mulugeta, Bas en Nico. We bespreken onder het genot van een hapje en drankje de dag en het programma voor morgen. Na het eten neemt Mulugeta ons mee naar een plaatselijke kroeg. Rond 24.00 uur duiken we doodop ons bed in.

Om 08.00 uur zijn wij verwend met een heerlijk ontbijt. Simmie haalt ons op met Dawit. Vandaag staat op ons programma om van 9.00 uur tot 14.00 uur met de 6 judoleraren de dojo in te duiken. Hierbij gaat het om het aanleren van technieken, competities, examens, etc.

Leuk gegeven is, dat een leider van de plaatselijke oppositiepartij en eigenaar van een fitnesscentrum in een zeer dure wijk, zijn zaal gratis beschikbaar stelt voor onze trainingen.

Na een wat onwennige eerste ontmoeting met de leraren breekt na een half uurtje langzaam het ijs. Gelukkig verstaan en praten ze redelijk Engels. Dawit fungeert soms als tolk als wij er even niet uitkomen.

We starten met een introductieronde en bespreken het doel van het project en wat onze achterliggende gedachte is.

Het programma van vandaag is, dat de leraren eerst 2 uur aan het werk gaan met hun eigen vaardigheid. Wij hebben een leuke training opgebouwd rondom Okuri-Ashi-Barai. We behandelen diverse richtingen, overnames, combinaties en verbindingen naar Ne-waza. Behandeld worden enkele Uchi-komi vormen en er worden randori’s gedraaid.

In het tweede gedeelte van de les worden diverse valbreek-oefeningen behandeld, de methodiek O-soto-gari. De oefeningen worden in spelvormen en in een geleidelijke opbouw behandeld. De 6 leraren geven vrij statisch les. De manier van ons is voor hun nieuw, maar de pret die zij eruit halen liegt er niet om.

We sluiten af met een evaluatie van de les en we bespreken het programma voor morgen. Vrijdag bestaat namelijk weer uit een vol programma op de judomat met alle leraren. Top. We stellen voor om morgen alle eisen van de gele band te behandelen en de overige methodieken aan te leren. Tevens hebben wij gevraagd aan de leraren om een groep kinderen mee te nemen, zodat we een voorbeeldles kunnen geven. Wordt geregeld.

Inmiddels is het al 14.00 uur en iedereen krijgt honger. Opnieuw zoeken wij een lunchcafé op, wij kunnen immers niet zonder :) Seifu Mekonen, één van de leraren gaat mee. We gaan na de lunch een bezoek brengen aan zijn dojo. Zijn dojo ligt op ongeveer een uur rijden in de wijk Kolfe Keranyo.

De weg naar Kolfe Keranyo is zeer indrukwekkend. We zien arme mensen, krotten­wijken, veel handel, rondlopende kippen, ezels, geiten en schapen. Het is ons duidelijk dat Ethiopië zeer onderontwikkeld is.

Eenmaal aangekomen in de dojo van Seifu treffen wij een groep aan van meer dan 30 kinderen. De groep heeft een redelijk niveau. Seifu vertelt vol trots dat hij ook een dove jongen in zijn les heeft en dat hij zeer goed meekomt. We worden overdonderd door een fantastische demonstratie. Incredible, aangezien de kinderen pas 2 maanden judo beoefenen.

Rondlopend in de dojo zien we een poster van het E-Bo-No-Kata. Een Jiu Jitsu Kata die ontwikkeld is door de Nederlanders Mario den Edel en wijlen Wim Boersma. Fantastisch dat zo’n poster hier terecht komt.

We spreken met Seifu af dat wij gaan onderzoeken of we kunnen helpen met de dove jongen (groene broek foto onder). Misschien kan hij een gehoorapparaat krijgen of kan Seifu gebarentaal leren. Het staat bij ons genoteerd.

We rijden terug en komen rond 17.00 uur aan bij de dojo van Azajie Ayele in de wijk Yeka. In een groen kleurige loods treffen we een groep kinderen aan die al bezig is met de les. Wederom geen judomat maar een zeil. Het is een vrij donkere ruimte aangezien er geen ramen zijn en er maar 1 TL buis hangt. We kijken ongeveer 30 minuten naar de les en maken een leuke groepsfoto.

Om 18.00 bezoeken we de 5e leslocatie die binnen ons project valt. De lessen worden hier gegeven door Behailu Mekwanint. Hij geeft les in de dojo van de overheid (Addis Abeba Sports Federation). Hier treffen wij gelukkig wel judomatten aan. We bezoeken deze dojo vrij kort omdat leerlingen van Behailu morgen meekomen naar de training voor de leraren.

We vertrekken naar een verdiende massage in de Boston Spa. De Spa is opgezet door een Ethiopische Nederlander. We krijgen een massage van een uur en komen er als herboren uit. Na de massage worden wij om 20.00 uur verwacht voor een diner met de judoleraren en medewerkers van de House of Sports. We gaan eten in een traditioneel Ethiopisch restaurant. Er wordt enjera gegeten, een Ethiopische specialiteit. Dit is een pannenkoek gemaakt van sorgem en meel uit mais en granen. Je vult deze naar wens met groente, vlees, vis, orgaanvlees of rauw vlees. Het is een gezellige avond met veel muziek en dans. Om 23.00 uur zijn wij al weer onderweg naar een traditioneel jongerencafé. Erg gaaf om te zien hoe deze jongeren met elkaar omgaan, ze dansen en zingen samen en van enige agressie is geen enkel spoor. Rond 01.00 uur bereiken wij het Guesthouse. Eindelijk slapen.

Het wordt een zeer onrustige nacht voor ons allebei. Het traditionele eten is niet goed gevallen. Vanaf 06.00 uur is er meer op de wc gezeten dan in bed gelegen. Volgestopt met diaree remmers, zoutoplossing en paracetamol nemen wij een licht ontbijt om vervolgens op weg te gaan naar de dojo voor de 2e training met de leraren.

In de dojo gaan wij aan de slag met de methodiek van de O-goshi, Koshi-guruma, Ippon-seoi­nage en De-ashi-barai. Daarna komen de houdgrepen en kantelingen. Bovenstaande in combinatie met het programma van gisteren is voldoende voor de exameneisen van de gele band.

Om 11.00 uur evalueren we de trainingen en worden er doelen geformuleerd voor de periode t/m december.
De doelen zijn:

• De leerlingen dienen in december alle technieken voor de gele band te beheersen. 
• De leraren dienen de technieken aan te leren volgens de voorgeschreven methodieken. 
• In december komt Danny of Cas weer op bezoek en dan worden de methodieken voor de oranje en groene band behandeld. 
• In december organiseren de leraren onder supervisie van Cas of Danny gezamenlijk een examendag voor de kinderen. 
• Op deze dag wordt er tevens een judo toernooi voor de kinderen georganiseerd. Danny of Cas gaat, hieraan voorafgaand, met de leraren aan de slag om ze op te leiden als scheidsrechter. 
• In Nederland gaan de kinderen fondsen werven om de aanschaf van judomatten te bekostigen.

Om 11.30 uur hebben Danny en Cas een voorbeeldles gegeven aan de leerlingen van Behailu. Deze kinderen komen uit de wijk Kera. De leraren zitten aan de zijkant om te observeren.

Na het omkleden vertrekken we om te lunchen. De druk is van de ketel, de twee trainingen zitten er op. We beginnen te merken dat de cocktail van pillen begint uit te werken. We voelen ons niet goed en slaan de lunch over. In het Guesthouse aangekomen duiken wij na een korte douche in ons bed. Wij worden immers om 17:00 uur weer verwacht in Addis Ketema voor het laatste bezoek aan de 6de dojo.

Het gaat weer iets beter met Danny terwijl Cas nog na zit te rillen. Uit respect voor de leraar Solomon Kebede laten wij het bezoek wel door gaan. In een krottenwijk zien we uit het niets een klein zaaltje waar de lessen plaats vinden. Ons bezoek trekt de aandacht van alle dorpsbewoners en de kinderen. We bekijken de les van Solomon. En natuurlijk weer geen mat, jongens, jongens toch. Hier moeten we echt wat aan doen. Na een leuke groepsfoto vertrekken wij naar het restaurant voor het diner. Geen officiële rituelen tijdens dit diner, dus Cas besluit om niet mee te gaan en het bed in te duiken. Aangekomen in het restaurant voelt ook Nico zich niet lekker, maar dit is nog niets vergeleken met de beroerde momenten van overdag. Nadat de ober een bord lasagne onder zijn neus parkeert is het echter gedaan met de pret. We hebben ons eten laten staan en een taxi naar het Guesthouse genomen.

Vandaag vroeg naar bed. Iedereen ligt er om 22.00 uur in.

Het gaat gelukkig wat beter met ons. Vandaag staat er een bezoek aan een sportfestival op het programma. De House of Sport organiseert ter afsluiting van hun zomerprogramma dit festival. Diverse gehandicapten, dove en blinde kinderen laten demonstraties van dans, circus en tafeltennis zien. Enkele gehandicapte oorlogsveteranen laten een demonstratie bankdrukken en zelfverdediging zien.

Als verrassing voor ons zijn de meeste judogroepen ook bij deze ochtend aanwezig. Evenals alle judoleraren. De ochtend wordt afgesloten met een judo demonstratie. Deze demonstratie wordt verzorgd door de leerlingen van Seifu Mekonen. Wat een fantastisch initiatief, maar vooral wat een organisatie. Alle kinderen in taxibusjes, waarvan sommigen wel meer dan een uur hebben gereden.

Na de eerste verrassing volgt de tweede verrassing. We worden onder luid gejuich van de kinderen naar voren geroepen. Wij worden bedankt voor alle hulp en initiatieven. De leraren hebben geld bij elkaar gedaan en hebben hiervan een cadeau gekocht voor ons. Tevens ontvangen wij uit dank een speld van Ethiopië. Enigszins overvallen ondergaan wij dit enorme gebaar.

Vanmiddag de laatste verplichte afspraak. Wij gaan afsluiten in wederom een traditioneel restaurant met, je raadt het al, alleen enjera op het menu. Als dat maar goed gaat. Alle officials en diverse belangrijke mensen zijn bij het etentje aanwezig. We eten voorzichtig de “lekkernijen” die ons worden voorgeschoteld. Gelukkig gaat het ons de rest van de dag beter af. De diarree is niet meer weg te denken, maar het lijkt te wennen.

Rond 15.00 uur brengt Simmie ons naar de merkato. Dit is de grootste markt van Afrika. Wat een mensen, alles wat wij hier weggooien krijgt daar een nieuw leven. Alles zit door elkaar heen. Eetkramen afgewisseld met kramen waar ze metalen verkopen of schoenen recyclen. Rond 17.30 uur zijn onze souvenirs ingekocht en vertrekken wij weer naar het guesthouse.

We hebben de dag er voor al opgevangen, dat vanwege Nieuwjaar (in Ethiopie is dit op 11 september) alle medewerkers van de House of Sports een schaap of geit gaan kopen. Deze wordt dan geslacht en met de hele familie opgegeten. Alleen voor Simmie is dit geen optie. Hij verdient als taxichauffeur voor de House of Sports te weinig. Als beloning voor de hulp die we van Simmie hebben gekregen, hebben we hem 700 BIR gegeven (dit is 28 euro). Hiermee kan hij alsnog een schaap of geit kopen voor zijn familie. Simmie is zo blij als een kind.

‘s Avonds zijn we uit eten geweest met Bas en Mulugeta. Nico is nog steeds ziek en blijft in het guesthouse. Na het eten zijn wij in een bar blijven hangen om de week af te sluiten. Om 02.00 uur duiken we ons bed in.

Een rare dag om te vliegen 9/11. We zijn opgestaan om 06.00 uur en vertrekken na een snel ontbijt richting het vliegveld. Ons vliegtuig vertrekt om 10.10 uur naar Frankfurt. Na de overstap komen wij met enige vertraging om 21:00 uur aan in Amsterdam. Nu lekker naar huis en naar ons eigen bed. Met een hoofd vol indrukken maar voldaan rijden wij richting de rustige Achterhoek.

Danny en Cas.

Bekijk hier het fotoalbum